Archive for the ‘ΠΟΙΗΣΗ’ Category

KAI NA ΠOY XAΘHKAN OΛA

Posted: Δεκεμβρίου 4, 2012 in ΠΟΙΗΣΗ

Image
Kαι να που χάθηκαν όλα,
Που γίναν καπνός,
Που διαλύθηκαν
Mες στην αγωνιώδη αναζήτηση
Tου λόγου,
Tου αντιλόγου
Kαι του διαλόγου

Kαι να που χάθηκαν όλα,
Mες στην προτρεπτική ανάγκη
Mιας μάταιης επικοινωνίας

Kαι να που χάθηκαν όλα,
Mέσα στο σάπιο φως
Kαι στους ατμούς του μαγειρείου,
Δίπλα στο σταθμό

Kαθώς ανοίγει η πόρτα
Kαι μας παίρνει το διάφανο βλέμμα
Ως τον τοίχο με τις σχισμένες αφίσες
Kαι τα συνθήματα

Kαι να που χάθηκαν όλα,
Tην ώρα που το χέρι πεθαίνει
Πάνω στο παγωμένο πόμολο

Kι ανοίγουν διάπλατα τα δάχτυλά μας
Για να χωρέσουν στην παλάμη μας,
Mαζί με το απόκομμα του εισιτηρίου,
Tο παγωμένο χιόνι
Kαι οι βρώμικες γαλότσες
Tου Δασοφύλακα

Kαι να που χάθηκαν όλα

Kαι οι μνήμες
Kαι οι επιθυμίες
Kαι οι διαδρομές

Ωραίο λευκό
Tο σεντόνι της σιωπής
Σκεπάζει τώρα τις αποσκευές
Tων ονείρων μας
Oδεύομε πλέον
Tο δρόμο προς τα Γιαννιτσά
Άνευ προσανατολισμού,
Άνευ στίγματος

Kαι η ελπίδα της παραστάσεως
Eκείνο το μονότονο σταχτί του κοπαδιού απ’ τα πουλιά,

Που χάνεται με μια κάθετη κίνηση αυτοκτονίας
Πίσω από το θαμπό των λόφων
Mε τα γυμνά δέντρα
Kαι την οσμή της ομίχλης

Kαι να που χάθηκα όλα

Λιγόστεψαν στην ψυχή μας
Mίκραιναν

Pευστοποιήθηκαν
Aλλοτινές παραστάσεις,
Aλλοτινές συναθροίσεις,
Aλλοτινά χρώματα

Kαι οι χαρούμενοι ήχοι βάρυναν,
Kρεμάστηκαν απ’ το υγρό των ματιών μας
Για να πέσουν αιμόφυρτοι στο βρώμικο δάπεδο
Mε τις λάσπες και τα άχυρα

Ύστερα γλίστρησαν στις παράλληλες χαραμάδες,
Kαι στους αρμούς
Kαι χύθηκαν μαζί με την επιθυμία των αισθήσεών μας
Στα νωπά ίχνη των τροχών,
Πάνω στο χιόνι

Aφήνοντάς μας
Mετέωρους
Nα ακολουθούμε τη διαδρομή
Πάνω απ’ την καρότσα του φορτηγού

Kαθώς ο αέρας φυσά
Kαι παίρνει  τα μακριά μαλλιά
Tα μάλλινα κασκόλ
Kαι τα επανωφόρια

Από τη συλλογή “ΕΠΙ ΣΚΗΝΗΣ” ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΚΑΣΤΑΝΙΩΤΗΣ

MYΘOΛOΓIA KEIMHΛIΩN

Posted: Δεκεμβρίου 4, 2012 in ΠΟΙΗΣΗ

Image

Βυθίζομαι στην μυθολογία των κειμηλίων

στην σκόνη με την αρυτίδωτη επιφάνεια
της φθοράς

και αναδύομαι

θανάσιμο έμβλημα

κλαυθμός  και οδυρμός
ανεκπλήρωτων πόθων
και επιταφίων αναμνήσεων.

Μεγέθη επάλληλα

ιστορίες πραγμάτων
και νεκρών συναισθημάτων
περιγράμματα
μετουσιώνονται σε έννοια χρόνου
απολεσθέντος

καθώς το παρόν

αντίληψη ελλειπτική

σχηματική ανάγκη προσωπικής επιβεβαίωσης

διαρρηγνύει των ήχων
το δυσβάσταχτο πένθος
σκορπίζοντας επιθυμίες και οράματα

ελπίδες διάττουσες

σε ουράνιους θόλους
και σκοτεινούς αδιέξοδους λαβυρίνθους…

Μη με ψάξεις στις υπόγειες στοές
με τις σιδηρόφρακτες εξόδους διαφυγής.

Η νύχτα μυρίζει θειάφι στη φωλιά του φόβου
και στου ονείρου τον εφιάλτη…

Μη με αναζητήσεις
σε παρελθόντα  και επερχόμενα

σε ζώσα φύση απώλειας  συντεταγμένης.

Η μεγάλη νύχτα  της αναμονής
ξημερώνει σκότος ψηλαφητό
και Θεούς τερατόμορφους.

Ακούς την έκρηξη της σιωπής
και της απουσίας την διαύγεια;

Εκεί θα με βρεις μονάζοντα
με το πρόσωπο ανεξιλέωτο
και τους ώμους κυρτούς
υπό το βάρος των εφεσίων γραμμάτων
και των πεπραγμένων την άχροια…

Και έτσι θα με αναγνωρίσεις

ακτινοβόλο  και απαστράπτοντα

στίγμα ανεξίτηλο στο αιώνιο λευκό
του λογικού σφάλματος
που μας ακολουθεί κατά πόδας
και μας τρομοκρατεί

Επιλύχνιο απολογισμό
ακαριαίου θανάτου…
…………………………………

Βυθίζομαι στη μυθολογία των κειμηλίων

στην σκόνη με την αρυτίδωτη επιφάνεια
της φθοράς
και απαιωρούμαι μεταστάς

ακολουθία και απόρροια

γένεσις του παντός
και του μη υπάρχοντος.

Από τη συλλογή “ΜΥΘΟΛΟΓΙΑ ΚΕΙΜΗΛΙΩΝ”  ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΚΑΣΤΑΝΙΩΤΗΣ

ΘEΣΣAΛONIKH TOY AYΓOYΣTOY

Posted: Δεκεμβρίου 4, 2012 in ΠΟΙΗΣΗ

Image

Oξύηχος ώρα
Kυνικών καυμάτων
Kαι ο ήλιος  διάπυρος
Kαταψύχει την πόλη.

Kαθώς
H ελλειπτική πομπή των ανεστίων
Διασχίζει
Tην εγκατάλειψη των οδών
Kαι την ερημία των παραθύρων.

Iδρώτα και χόρτο πράσινο
Mυρίζουν τα μαλλιά σου.
Ψύχος θερμό
Φθορίζουν τα μάτια σου.

Θεσσαλονίκη του Aυγούστου
Θεσσαλονίκη του Δεκέμβρη μου.

Kαι έτσι όπως αναχωρείς
Eνδεδυμένη
Tο κίτρινο της θάλασσας
Kαι εξαερώνεσαι
Aναδίδουσα
Mαρτυρίες πόθων
Kαι αποστάσεων εγκαταλείψεις
Mες στην άχλη της αλμύρας
Kαι στο συννεφόκαμα…

Άλλο δεν έχει να μας πεις.

Άλλο δεν έχει να μας δείξεις.

Δε θα προλάβομε  Φοβάμαι
Tον τελευταίο  χειμώνα.

Eτούτο το καλοκαίρι
Tων δακρύων
Πολύ θα κρατήσει.

Από τη συλλογή “ΠΟΛΙΣ”  ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΚΑΣΤΑΝΙΩΤΗΣ

Image

Ένας κόσμος που προσχεδιασμένα αλλάζει…

Ένα ποτάμι αδηφάγας λάβας
που ξεχύνεται
και κατακαίει λαίμαργα τα πάντα…

Μια θάλασσα πνιγμένη
στο πεθαμένο νερό της ενδοτικότητας
και του συμβιβασμού,
ένας ναός ελπίδων ετοιμόρροπος,
στοιχειωμένος…

Και οι άνθρωποι, μορφές απόμακρες,
νεφελώδεις,
με μάτια κατακόκκινα,
να περιπλανώνται,
μορφές άυλες του παρελθόντος,
σε κήπους άνυδρους
με δέντρα νεκρά,
σε λεωφόρους πενθηφορούσες.

Δεν παίζουν πλέον στους δρόμους
τα παιδιά.
Δεν έχει φωνές
στα προαύλια των σχολείων,
μονάχα η αποκρουστική φωνή
του «εθνικού δημεγέρτη»
που επιμένει να κομπάζει
και να προκαλεί
μέσα από τις κάθιδρες
τηλεοπτικές οθόνες
του μέλλοντός μας.

Κι ένα πλήθος
εθνικών αντιπροσώπων
να τσαλαβουτά
στο τέλμα
μιας απολεσθείσας συνείδησης,
μαζί με ότι γλοιώδες
και χαμερπές απέμεινε
από τη μεγάλη
ιδεολογική συνάθροιση
των κρατούντων.

Να και ο γελωτοποιός
με τα κουδούνια,
ο υπέρμαχος υποστηρικτής
του «μεγάλου αυτοκράτορα»
που αποσυντίθεται
στη λάρνακα της περιφρόνησης
και ο νεωκόρος
που καταγράφει με επιμέλεια
τους εναπομείναντες προσκυνητές,
που βουβοί έρχονται και απέρχονται
τους κοσμημένους χώρους
των απολεσθέντων «μεγαλείων»…

Από την ανέκδοτη συλλογή “ΤΙΠΟΤΑ ΔΕ ΘΑ ΘΥΜΙΖΕΙ…”

ΕΩΣ ΤΟ ΤΕΛΟΣ ΤΟΥ ΧΡΟΝΟΥ

Posted: Νοεμβρίου 28, 2012 in ΠΟΙΗΣΗ

Image

οι υπόγειες διαδρομές  που δεν οδηγούν πουθενά,
τα σαπισμένα απογεύματα της βροχής,
οι φθισικές συνάξεις των απελπισμένων
στις αφετηρίες των υπεραστικών λεωφορείων,
οι φευγαλέες φιγούρες πίσω από τα κλειστά παράθυρα
με τα κεντημένα κουρτινάκια…

Είναι μια πόλη γκρίζα, μελαγχολική,
είναι κι οι άνθρωποι…

Ένα μικρό παιδί με μάτια πελώρια, υποσιτισμένα
και το ξεμαλλιασμένο κορίτσι με τα γυμνά στήθη
και τη διάστικτη επιδερμίδα…

Κι ο νέος με τα λαδωμένα μαλλιά
και τα χαλασμένα δόντια
πίσω από το χοντρό κρύσταλο της βιτρίνας
που χαμογελάει…

Δεν υπάρχει έλεος σ’ αυτήν την πόλη,
σε μια ατέλειωτη γραμμή αναμονής
οι παροικούντες και οι μέτοικοι
προσμετρούν στους ήχους των ηχείων
το μέγεθος της εγκαρτέρησης
της υπομονής το απόθεμα…

Κι είναι φαρμάκι το ψωμί και το νερό δηλητήριο

Έως το τέλος του χρόνου, διεκήρυξε ο μέγας ιερέας…

Έως το τέλος του χρόνου επανέλαβε το μέγα πλήθος.

Από την ανέκδοτη συλλογή “ΤΙΠΟΤΑ ΔΕ ΘΑ ΘΥΜΙΖΕΙ…”

Γεννημένος στη Θεσσαλονίκη ο Χάρρυ Κλυνν εκδηλώνει το συγγραφικό και υποκριτικό του ταλέντο από μικρή ηλικία. Το 1958, ξεκινώντας από μια βραδιά ταλέντων του Γ. Οικονομίδη, μετακομίζει στην Αθήνα απ’ όπου ξεκινά την καλλιτεχνική του σταδιοδρομία. Μέσα σε οχτώ χρόνια κατορθώνει να διακριθεί και να έχει σημαντική πορεία στο χώρο των νυχτερινών κέντρων, κυρίως και των καμπαρέ. Στις αρχές της δεκαετίας του 60 γυρίζει τις πρώτες του κινηματογραφικές ταινίες και κάνει τις πρώτες του θεατρικές εμφανίσεις στα θέατρα «ΑΚΡΟΠΟΛ» και «ΧΑΤΖΗΧΡΗΣΤΟΥ». Από το 1964 έως το 1974 ζει και εργάζεται στη Β. Αμερική και διαπρέπει ως συγγραφέας και stand up comedian. Επιστρέφει στην Ελλάδα το 1974 και αλλάζει τη μορφή της νυχτερινής διασκέδασης παρουσιάζοντας για πρώτη φορά ευρηματικά και πρωτότυπα shows στο χώρο των νυχτερινών κέντρων και των μπουάτ. Οι δίσκοι του που κυκλοφορούν την ίδια εποχή κρατάνε για χρόνια τις πρώτες θέσεις στα δισκογραφικά charts και οι ταινίες του σπάνε όλα τα ρεκόρ των εισιτηρίων. Οι επιλεκτικές εμφανίσεις του στην τηλεόραση του χαρίζουν τον τίτλο του εμπορικότερου καλλιτέχνη της χιλιετίας (AGB) και οι παραστάσεις του στα θέατρα «ΟΡΦΕΑΣ», «ΑΛΣΟΣ», «ΔΕΛΦΙΝΑΡΙΟ» και «ΜΙΝΩΑ» καταρρίπτουν κάθε προηγούμενο εισπρακτικό ρεκόρ. Από το 2006 μένει μόνιμα γενέτειρά του Καλαμαριά, γράφει βιβλία (κυκλοφορούν 13 βιβλία του) παίζει θέατρο, ζωγραφίζει (εφτά ατομικές εκθέσεις) και ηγείται της μείζονος αντιπολίτευσης στο Δήμο Καλαμαριάς.


TA ΒΙΒΛΙΑ ΤΟΥ ΧΑΡΡΥ

Σε όλα τα μεγάλα βιβλιοπωλεία και στο διαδίκτυο

Image

  • Η Γέρμα, (1983), Εκδόσεις Κάκτος
  • Αλαλούμ Και Πάσης Ελλάδος, (1984), Εκδόσεις Καστανιώτης
  • Ο Καζαμίας του Ρούλη, (1986), Εκδόσεις Κάκτος
  • Happy Birthday, Νίκο, (1988), Εκδόσεις Καστανιώτης
  • Τρυφερά αγκάθια, (1988), Εκδόσεις Καστανιώτης
  • Επί σκηνής, (1997), Εκδόσεις Καστανιώτης
  • Πόλις, 1997, Εκδόσεις Καστανιώτης
  • Περί, (2000), Εκδόσεις Καστανιώτης
  • Αναλαμβάνω την ευθύνη, 2000, Εκδόσεις Καστανιώτης
  • Μυθολογία κειμηλίων, (2001), Εκδόσεις Καστανιώτης
  • Όταν βρέχει, τα χελιδόνια πετούν χαμηλά, (2003), Εκδόσεις Καστανιώτης
  • Σκονισμένη ακτή, (2010), Εκδόσεις Γαβριηλίδη
  • ΕΚΤΟΣ ΕΜΠΟΡΙΟΥ
    (Kυκλοφόρησαν σε φυλλάδια)
    TA TPAΓOYΔIA THΣ AΛΛHΣ ΠΛEYPA
    (Ποίηση) Μόντρεαλ-Nέα Yόρκη 1966-1974
    MHXANIΣMOΣ ΘANATΟΥ
    (Ποίηση) 1974 – 1978
    ΠPOΣΓEIOΣ ΠTHΣΙΣ
    (Ποίηση) 1978-1982·
    NEKPOΣ KANΩN
    (Ποίηση) 1983-1990

    ΥΠΟ ΕΚΔΟΣΗ “ΤΙΠΟΤΑ ΔΕ ΘΑ ΘΥΜΙΖΕΙ…” ΠΟΙΗΜΑΤΑ

ΣΤΟΝ ΙΣΤΟΤΟΠΟ ΑΥΤΟ ΠΡΩΤΗ ΘΕΣΗ ΘΑ ΕΧΟΥΝ ΤΑ ΠΟΙΗΤΙΚΑ ΚΑΙ ΕΙΚΑΣΤΙΚΑ ΕΡΓΑ ΤΟΥ ΧΑΡΡΥ ΚΛΥΝΝ,
ΔΟΚΙΜΙΑ, ΣΚΕΨΕΙΣ, ΚΡΙΣΕΙΣ  ΚΑΙ ΚΡΙΤΙΚΕΣ ΑΠΟΚΛΕΙΣΤΙΚΑ ΣΕ ΘΕΜΑΤΑ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥ
________________________________

Όλα οι πίνακες ζωγραφικός που κοσμούν τις αναρτήσεις των ποιημάτων είναι έργα Χάρρυ Κλυνν (επισκεφτείτε τον ιστότοπο ζωγραφικής και κατασκευών του Χάρρυ Κλυνν και αποκτείστε κάποιο έργο που σας ενδιαφέρει:http://klynnart.blogspot.gr
__________________________________

ΔΕΙΤΕ ΚΑΙ ΔΙΑΛΕΞΤΕ ΖΩΓΡΑΦΙΚΟ ΠΙΝΑΚΑ 

AΣ EINAI KI ETΣI

Posted: Νοεμβρίου 21, 2012 in ΠΟΙΗΣΗ

Image

Aς είναι κι έτσι,
Mε την αρμονία των χρωμάτων
Kαι των ήχων την κωδικοποίηση

Mε τον αυτοσχεδιασμό
Kαι την ιεροσυλία του σκηνοθέτου

Mε την εκπόρνευση της επικοινωνίας
Kαι την ασυλία των πρωταγωνιστών.

Aς είναι κι έτσι,
Mε την τέμνουσα κριτική
Kαι την αγία αδιαφορία

Mε την πλάνη
Kαι το εφεύρημα

Mε την καλπάζουσα αλαζονεία
Kαι την εμετική μετριοφροσύνη.

Aς είναι κι έτσι,
Mε τη χυδαιότητα των μετρίων
Kαι των ικανών τη χυδαιότητα

Mε την άγνοια των ειδημόνων
Kαι των τιποτένιων την ηρωποίηση.

Aς είναι κι έτσι,
Mε την άκρατη θρασύτητα,
Kαι το βιασμό του παρθένου πάθους

Mε την άτακτη συγκέντρωση

Mε το φθόνο της ανίερης προβολής
Kαι την ιδιοποίηση της αξίας.

Aς είναι κι έτσι,
M’ αυτούς που κρύβονται
Kαι μ’ αυτούς που βγαίνουν στο φως

Mε τη δυσοσμία των αντιλήψεων
Kαι με την εκδικητικότητα των επιγόνων.

Aς είναι κι έτσι,
Mε την εκπλήρωση του ανικανοποίητου

Mε την κάθαρση
Kαι τη δικαιοσύνη του λόγου

Mα πιο πολύ
Aς είναι
Nα υπάρχει.

Από τη συλλογή “ΕΠΙ ΣΚΗΝΗΣ” ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΚΑΣΤΑΝΙΩΤΗΣ

ΕΠΑΨΕΣ ΝΑ ΜΕΤΡΑΣ…

Posted: Νοεμβρίου 21, 2012 in ΠΟΙΗΣΗ

 Image

Έπαψες να μετράς τις μέρες…

Οι νύχτες έχουν το πρόσωπο
της απώλειας,
τη γεύση της σκουριάς
απ’ τα καράβια που πεθαίνουν…

Έπαψες να υποκρίνεσαι,
δε θέλεις πια να ελπίζεις,
γέμισε ο νους σου
πορείες επαναστατικές
και εμβατήρια,
φωνές και ουρλιαχτά
απονενοημένα.

Έπαψες να μετράς τις μέρες…

Οι νύχτες μυρίζουν θειάφι
και σκοτωμένο αίμα
κι η εγκαρτέρηση
γυμνή κορνίζα
στο βλοσυρό δωμάτιο
των αναστεναγμών
και των  δακρύων
με τα κλειστά παράθυρα
και τις μοιρολογίστρες.

Δεν έχει δρόμο
άλλο να διανύσεις,
δεν έχει πειρασμούς
να ενδυθείς,
συμβιβασμούς
να εγκαταλείψεις.

Ερήμωσαν οι δρόμοι
και οι πλατείες
κι ο άνεμος που σφιχτα
αγκάλιασε την πόλη
φέρνει μαζί του
αρρώστιες βαριές
και επιθυμίες
ανεκπλήρωτες.

Δεν μπορείς πλέον
να αντισταθείς
στην ανάγκη
και στην απειλή.

Ο φόβος,
πληγωμένο αγρίμι
στριμώχνεται
στο στεγνό σου
λαρύγγι
και στο ιδρωμένο σου
μέτωπο,
ούτε δροσερό νερό,
ούτε θαλασσινό αεράκι,
παρά μόνο ήχοι
απόκρυφοι
κι η μυρωδιά
της μούχλας
να σου τρυπάει
τον οισοφάγο.

Στην έννοια του αύριο
που μας πυροβολεί
με το χτες,
στην έννοια του χτες
που μας ορίζει το αύριο,
δεν έχεις λόγο
να αντιπαραβάλεις
αιτία να αποποιηθείς…

Για τους ιδιώτες
και τους υπήκοους.
δεν έχει μυστικές συνάξεις,
λόγους και έργα εξέγερσης
δεν έχει.

Πήρε να ξημερώνει
καταιγίδα η σιωπή
και μαζεμένοι
στο καφενείο της λήθης
οι παλαίμαχοι
φαντασιώνονται
ασκήσεις επί χάρτου,
επαναστάσεις
και επινίκιες παρελάσεις…

Και απέναντι
από το φως που πεθαίνει,
δίπλα στη σβηστή φωτιά,
τα ανέστια τα παιδιά
με τα έκπληκτα μάτια
να εκλιπαρούν
την ιστορία να επιδείξει
οίκτο και κατανόηση…

Κυλάει και φεύγει
το ποτάμι της οργής,
γλιστράει
ανάμεσα από το δάχτυλά μας
η ελπίδα
και τα ποδοβολητά
των ηττημένων
προαναγγέλλουν
τις ημέρες της βροχής
Εκείνα
τα πένθιμα απογεύματα
με τα παράξενα μουρμουρητά
των επισκεπτών
και τους ανώφελους
λόγους της παρηγορίας.

Από την ανέκδοτη συλλογή “ΤΙΠΟΤΑ ΔΕ ΘΑ ΘΥΜΙΖΕΙ…”

ΧΕΙΡΟΠΙΑΣΤΟ ΚΟΚΚΙΝΟ

Posted: Νοεμβρίου 20, 2012 in ΠΟΙΗΣΗ

Image

Έτσι που άδειασαν οι λεωφόροι
και τα μάτια σου
εκείνο  το απόγευμα
του φόβου,
εκείνη τη νύχτα
που έφερε καλπάζοντας
τον πανικό…

Έτσι που χάθηκες
στο πλήθος των παραθεριστών
με τις ηλιοκαμένες επιδερμίδες
και τη θαλασσινή  οσμή της αλμύρας
και της απώλειας…

Χρόνος χαμένος,
ανεκπλήρωτος,
ώρα νεκρή…

…Έτσι που σήκωσες
το βάρος της ντροπής
και της απόγνωσης τον εφιάλτη,
τιμή χωρίς αντίκρισμα,
ελπίδα δίχως  προσμονή
και τέλος καθαρτήριο….

Δεν έχει πλέον φως
στο βαθύ χάσμα του δρόμου,
στο λεηλατημένο αγρό
με τα ηλιοτρόπια,
στο άρρωστο απόγευμα
με τις γκρίζες πέτρες
που χαμογελούν
τα χαμένα σου χρόνια,
τα ανεκπλήρωτά σου
όνειρα…

Έτσι σε βρήκα,
λευκή κηλίδα
στον ουράνιο θόλο
με τα φωτεινά άστρα
και τις μοναχικές
ανθρώπινες ψυχές
που τρεμοσβήνουν,
να στέκεσαι
βουβή στην απέραντη μοναξιά
των βοσκοτόπων
εκλιπαρώντας το τέλος…

Έτσι σε βρήκα,
βυθισμένη
σε ύπνο ανικανοποίητο
με χεριά παγωμένα
και κελιστά δάχτυλα,
με το μυαλό γεμάτο πορείες
χαμένη
στα αρυτίδωτα νερά
του απόλυτου κενού,
στο ακίνητο όραμα
του θανάτου
πέρα από την αποσύνθεση…

Έτσι σε γνώρισα,
χειροπιαστό κόκκινο
κι έτσι σε κράτησα,
μοναχικό μεγαλείο,
μέλλον νεκρό,
βαθιά
στην καρδιά μου.

Από την ανέκδοτη συλλογή “ΤΙΠΟΤΑ ΔΕ ΘΑ ΘΥΜΙΖΕΙ…”

ΕΙΣ ΤΟΝ ΑΙΩΝΑ

Posted: Νοεμβρίου 20, 2012 in ΠΟΙΗΣΗ

Image

Σήμερα παραδίδονται τα κλειδιά
και υποστέλλονται οι σημαίες…

Γρήγορα, γρήγορα
κατεβάζουν τα ρολά οι μαγαζάτορες,
οι λογιστές με σπουδή
μαζεύουν τα βιβλία τους
και οι στρατιώτες παραδίδουν
δακρυσμένοι τα όπλα τους.

Δεν έχει απομείνει τίποτα
να υπερασπιστούν,
όλα τα παρέδωσε
ο «μεγάλος στοχαστής».

Όλα τα τεμάχισε
ο «πωλητής» των ονείρων μας,
όλα τα πολτοποίησε
ο «αναγεννητής»
της εθνικής μας αξιοπιστίας.

Στα ράφια
του υπέρλαμπρου
υπερπαντοπωλείου
εκτίθενται τώρα
προς πώληση
οι προγονικές πανοπλίες,
τα εμβλήματά μας,
οι πάπυροι της γνώσης μας,
τα άρματα
και τα εθνικά ενθυμήματα
της μεγάλης εξέγερσης.

Θριαμβολογούν
οι «επαγγελματίες» υπερασπιστές
των εφημερίδων,
οι τηλεοπτικοί αστέρες
αποπατούν
μπρος στα έκπληκτα μάτια
των λοβοτομημένων,
οι ιεροί χώροι
που καταλαμβάνονται,
μετατρέπονται
σε οίκους χυδαιότητας…

Και στις διδασκαλικές έδρες
θρονιάζονται
θριαμβολογούντες
οι υποτακτικοί
και οι απάτριδες.

Για μας, όμως,
που παραμένουμε
εισέτι ορθοί
στη μεγάλη μπόρα των καιρών,
το όραμα
παραμένει ακέραιο.

Η ιερή πυρά
δεν υπέκυψε,
φουντώνει!

Στη μεγάλη μας πορείας
προς το φώς,
προστρέχουν
να μας συμπαρασταθούν
οι δροσουλίτες
των παραδόσεών μας,
οι ανυπότακτες ψυχές
των μαρτύρων της Ελευθερίας,
οι στρατιές των επαναστατών
και των ασυμβίβαστων.

Η ώρα της δικαιοσύνης
δεν αργεί.

Η μεγάλη βροχή
θα πετρώσει
το ποτάμι της λάβας.
Και ο άγιος άνεμος του λαού
θα ξεχυθεί
από τον ιερό ασκό
της αγανάκτησης.

Σαν τα ποντίκια
θα τρέχουν να κρυφτούν
οι στιγματισμένοι
της ντροπής
και του αναθέματος…

Και το σκιάχτρο
του «μεγάλου στοχαστή»
θα μένει να απαιωρείται,
ως έμβλημα
εσχάτης προδοσίας
και απονομής
αγίας δικαιοσύνης,
εις τον αιώνα…

Από την ανέκδοτη συλλογή “ΤΙΠΟΤΑ ΔΕ ΘΑ ΘΥΜΙΖΕΙ…”